Feeds:
Innlegg
Kommentarer

Bønn i møte med døden

Gud
i møte med døden
overgir vi til deg
alt som ikke ble
slik vi skulle ønske
vi overgir til deg
all vår sorg og smerte
de sår vi har blitt påført
de sår vi har påført andre
i møte med døden overgir vi alt til deg
våre ufullkomne liv
alt som forble usagt og ugjort
alt som vi skulle ønske
var usagt og ugjort
Gud, gi oss hvile
i møte med dødens mørke
gi oss din fred
når vi tar avskjed
Gud, du som favner hele livet
det gode og det vonde
med naglemerkede hender

the will to surrender

the will to surrender
completely
trusting life
without a safety net
woven by absolutes
and fixed concepts
the courage to live
liberated from all demands
of how life should be
to let life itself
be the only truth
worthy of my devotion
can this be my faith

Viljen til hengivelse

viljen til hengivelse
å overgi seg
i fullstendig tillit
til et liv
uten sikkerhetsnett
vevd av absolutter
og fastspikrede kategorier
å våge å leve
fri fra alle krav
om hvordan livet burde være
å la livet i seg selv
bli den eneste sannheten
som er verd min hengivelse
kan det være min tro

Alt kan problematiseres

alt kan problematiseres
livet selv kan gjøres til en sorg
for den som gråter når det regner
og forbanner solens varme
den som irriterers
over andres nærvær
og fylles med angst
for ensomheten
alt kan bli et problem
for den som ikke kjenner kunsten
å glede seg over livet

For mange menneske har kyrkjas ord og bodskap blitt framand tale om noko som ikkje vedkjem livet, her og no. Ord om frelse og evig liv kan føre til skuldertrekk og likesæle, mens ord som dom og fortaping for mange vekkjar lite anna enn avsky.

Slik er det også i møte med døden og når folk kjem saman i kyrkja når det er gravferd. For mange vil orda om livet og døden, om dommen og vårt von i Jesus Kristus vere lite anna enn tomt utanom-prat som tek fokuset bort frå sjølve saka, livet som vi er samla for å minnast og å ta avskjed med.

Likevel er det som regel i kyrkja me er samla, både i Ulvik og Granvin, når det er gravferd. Kanskje er det fordi det ikkje finnest andre rom som er egna for å ta avskjed med eit menneske som har stått oss nær, og om ikkje anna så er kyrkja eit vakkert rom og musikken vakker, slik vil eg iallfall tru at det er ein del som tenkjer.

Det vakre kyrkjerommet og musikken skapar ei verdig stemning, og orda frå Bibelen og liturgien lyder høgtideleg, sjølv om ein kanskje ikkje har trua på bodskapen og det orda peikar formidlar. Men kvifor er det slik at orda og bodskapen i kyrkja har blitt framand tale for så mange, også i møte med døden?

Noko av svaret kan vera at bandet mellom Bibelens ord og våre liv og erfaringar har blitt kutta, det kan vere vanskeleg å knytte orda om frelse og evig liv til livet her og no, og til våre erfaringar. Dette er noko som eg ofte kjenner på som ei utfordring som prest, både i gravferder og i sundagens gudsteneste.

Paradokset er likevel at orda og bodskapen som blir boren fram i kyrkja springer ut frå menneskars erfaringar og liv. Bibelen kom ikkje senka ned frå himmelen ferdig skrive, Bibelen er eit vitnemål om menneskars erfaringar og liv, i møte med Gud og han som syner for oss kven Gud er. Som kristne tilbed me ikkje Bibelen som bok, men me trur på det vitnemålet som er gjeven gjennom Bibelens ord, om ein Gud som openberrast som kjærleik. Bibelen vart skrive av menneske som oss, menneske som erfarte livet og døden, sorg og glede, håp og motlause.

I Johannesevangeliet seier Jesus; «eg er komen for at de skal ha liv og overflod.» Trua handlar djupast sett ikkje om noko anna enn livet sjølv. Viss ikkje trua er ein veg som leider oss til livet, så er ho lite verdt. Jesu seier at vi skal ha liv og overflod. Ikkje overflod i ein materiell forstand, men overflod av liv og glede.

For livet kan liknast ei fontene som flyt over med vatn, ei vakker fontene med livgjevande vatn som strøymer fram. Og fontena står i ei hage med vekstar, blomar og trær. Det er her vi lever våre liv, i Guds hage, mellom epletrea i Hardanger.

Livet i Guds hage har ulike fargar og formar, og det går gjennom ulike årstide. Tider for vekst og modning, tider for frukt og haust, men og vinter og mørke. For i Guds hage går lys og mørke saman, og liv og død er vevd inn i den same veven.

Når vi i møte med døden, i ei gravferd minnes den veven som var eit liv, så minnes vi fargane og formane som ble vevd gjennom dette livet, med relasjonar til familie og vener, og alt det som fylte livet. I ei gravferd er står me att som vitne til det livet som nå har kome til sin ende. Ja, vi er trådar i den veven den same veven, og vi ber i oss bildet av det livet som er levd.

I det vi tek avskjed med eit menneske som stor oss nær, så minnest me om at ingen lever for seg sjølve. Og nettopp bileta av livet som ein vev, som ei hage eller ei fontene, kan hjelpe oss til å sjå, det livet som er større enn våre liv, det livet som femner om våre liv, i liv og død. Det Livet som frå gamalt av har fått blitt gjeve namnet Gud.

Me kan ikkje fange livet med ord, livet sjølv er eit mysterium som ikkje let seg fanga eller gripe. Det er sant om eit kvart menneskeliv, og det er sant om livet i seg sjølv. Likevel kjem livet til oss gjennom ordet, og det er dette den kristne trua handlar om. Ordet vart kjøtt og tok bustad mellom oss. Når me fortel historia om eit liv i ei gravferd i kyrkja, så er det derfor to historier som kjem saman, historia om vår avgrensa liv, i tid og rom, og historia om livet sjølv, slik det kjem til oss gjennom Bibelens ord og forteljingar.

Kanskje skjer underet på nye ein sjeldan gong, i ei kyrkje, ved ei kiste, at dei orda som før var framand tale, blir fylde med liv. I det augeblikk dette skjer så veit eg at mine ord som prest ikkje er berre er store og tomme ord, men at dei også er ord som kan opne ei dør inn til det livet som sprenger grensa for våre liv og som bryt dødens makt.

et nytt år

365 repetisjoner
det er et år
365 omdreininger
av jorden
rundt sin egen aksel
det er et år
1. runde rundt solen
det er et år
sommer, høst, vinter og vår
det er et år
jeg merker ikke bevegelsen
bare skiftningen
mellom lys og mørke
natt og dag
jeg merker ikke at jeg selv blir eldre
forandringene i min egen kropp
jeg bare ser mitt eget speilbilde
at noen flere grå hår
har kommet til
nå som jeg er ett år eldre
enn det jeg var
for 365 dager siden

drittsekk

Kall meg ein drittsekk
ein skikkeleg dritt
og eg vil svara
frå jord er eg komen
til jord skal eg bli
av jorda skal eg atter stå opp

den svarte molda
som nokon kallar dritt
frå den veks livet fram
plantar og trær
dei vakraste blomar

Følg meg

Få nye innlegg levert til din innboks.